این کتاب، مجموعه‌ای مشمل بر دوازده داستانِ کوتاه است، که سه داستانِ انتهایی آن پیوستگی اپیزودیک دارند. بنابر گفته‌ی منتقدان و صاحب نظرانی که پیرامون این کتاب سخن گفته‌اند، فضاسازی و شخصیت‌پردازی این داستان‌ها به شدت تصویری بوده و رد پای سینما در جای‌جای این قصه‌ها به چشم می‌آید. از سوی دیگر، این داستان‌ها درعین کوتاهی طیف گوناگونی از موضوع‌ها(از مشکلات اجتماعی، نوکیسگی، جنگ، قصورپزشکی ،...) و آدم‌های جامعه را دربردارند؛ از افراد عادی تا اقشار طبقه‌ی متوسط شهری، پزشکان، زنان(سنتی و مدرن شهری) و...

"پرویز دوایی" نویسنده و مترجم پیشکسوت مقیم پراگ، درمورد این اثر گفته است: «برایم دلپذیر است که داستان‌های این کتاب؛ بدون غمزه‌های خودنمایانه و روراست و صریح است و نگاه نویسنده با وجودآنکه از رنج‌های روحی ناشی می‌شود؛ نگاهی مهربان با عطوفت و بی‌عقده است.